Woensdag 07-05-08
Gisteren had ik de verwachting dat Ayla vandaag wel zou bevallen. Het verbaasde me dus niets dat zij heel onrustig was. Ze ging in de tuin op zoek naar diverse "holen", maar ging niet echt graven. Ik zag het helemaal zitten dat ze vandaag overdag zou bevallen. Omdat AnneMarie, mijn eigendierenarts niet aanwezig was, heb ik bij de plaatsvervangers geinformeerd wat ik mocht verwachten als ik 's avonds, 's nachts of in het weekend onverhoopt een dierenarts nodig zou hebben: het is tenslotte Ayla's eerste nestje.........  
In tegenstelling tot hetgeen AnneMarie voor mij gedaan heeft ('s nachts een keizersnee tijdens het eerste nestje van She-Ra), werd mij door de plaatsvervangers verteld dat ik, als het nodig zou zijn, de dienstdoende dierenarts  moest bellen en daar verdere afspraken mee moest maken.

Ayla dacht er echter anders over........ 's avonds om 18.03 uur kreeg ze haar eerste perswee en om 19.15 uur werd haar eerste zoon geboren: reutje blauw met een gewicht van 509 gram. T
oen Ayla vier weken zwanger was, heeft haar dierenarts in elk geval drie vruchten gevoeld en gezien op de echo, dus ik kon mij niet voorstellen dat het bij dit ene reutje zou blijven.......... dus toen er  om 20.15 uur nog niets gebeurd was, heb ik Ayla 20 druppels Utero vetsem te geven: een homeopatische weeenopwekker. Na een uur heb ik nog een keer 20 druppels gegeven, maar ook dit gaf geen resultaat. 
Om 10.25 uur besloot ik de dierenarts te bellen: op het antwoordapparaat van de plaatsvervangers van mijn eigen dierenarts stond een bericht met het telefoonnummer van de dienstdoende dierenarts. Het bleek een dierenarts in Maarssenbroek te zijn. Toen ik echter het opgegeven nummer drukte kreeg ik een bericht dat dat telefoonnummer "momenteel niet in gebruik is".  
Om er zeker van te zijn dat ik het goede nummer had gedrukt, belde ik nog een keer, met hetzelfde resultaat. Vervolgens heb ik de praktijk in Maarssenbroek gebeld, en daar bleek dat zij helemaal geen dienst hadden, gelukkig kreeg ik daar het goede telefoonnummer van de dienstdoende dierenarts in Maarssen. Ik heb hem direct opgebeld en hij verzocht mij met Ayla en de pup naar zijn praktijk te komen............... op mijn vraag of hij bij mij thuis wilde komen, antwoordde hij ontkennend: dat deed hij niet. 
Wij zijn met Ayla en het blauwe pupje naar de dierenarts gegaan en daar heeft Ayla een spuit Oxytocine gekregen: een lichaamseigen stof die weeen opwekt. De dierenarts zei dat we nu snel naar huis moesten gaan, omdat er snel iets kon gebeuren en "een teef die moet bevallen hoort in haar eigen, vertrouwde omgeving thuis te zijn".  Ik vroeg mij dan ook direct af waarom wij bij die dierenarts moesten komen en hij niet bij ons thuis wilde komen......................
Wij zijn in de auto gestapt en toen we bijna thuis waren kreeg Ayla een perswee........ we zijn naar binnen gesneld en toen ze in de werpkist lag, werd om 23.15 uur haar tweede zoon geboren: hij kreeg een rood bandje en woog 535 gram: een zware jongen.

Pupje blauw
Pupje Blauw
Pupje rood
Pupje rood

Om  01.15 uur was er nog steeds niets gebeurd. We hebben weer de dierenarts gebeld en Janwillem kon nog een aantal eenheden Oxytocine komen halen. Herma, die ook bij de vorige bevallingen aanwezig was, kon dat inspuiten. Ook deze spuit had geen resultaat en we vermoedden dat het bij deze twee reutjes zou blijven, wat ook inderdaad het geval bleek te zijn. 
Natuurlijk ben ik teleurgesteld dat het "maar" twee pups zijn: ik moest tenslotte weer mensen teleurstellen, en dat is bepaald niet leuk, maar nog erger vind ik de manier waarop het gegaan is: ik heb diverse fokkers gesproken, die dit ook meegemaakt hebben en bij hun is altijd de dierenarts thuis gekomen. Het vervelende is dat je afhankelijk van zo'n dierenarst bent en al zou ik op mijn kop gaan staan......... maar goed, het is gelopen zoals het gelopen is: ik heb twee mooie gezonde "zware jongens" en Ayla doet het heel goed: het is een echt moedertje. 
Toen Arno en Martine de volgende dag kwamen, kwam ze hun snel even begroeten, maar ging direct weer in de werpkist liggen bij haar kroost.............. een kleine teleurstelling voor Martine ;-)).

's Middags zijn we nog even naar de dierenarts geweest om een rontgenfoto te laten maken om er helemaal zeker van te zijn dat er niets meer achter is gebleven. Ook hier zat het weer tegen: het rontgenapparaat werkte niet meteen: Ayla en ik waren in de rontgenkamer en Janwillem was met de pups in de spreekkamer: Ayla wilde natuurlijk naar haar pups toe, maar na een minuut of tien kon de foto dan eindelijk gemaakt worden. Toen de foto ontwikkeld was, zei de dierenarts mij dat de foto toch wel iets licht was.................. er had meer straling op gemogen. Desondanks dacht zei met behoorlijke zekerheid te zeggen dat er geen vrucht meer aanwezig was............. we konden nog wel een nieuwe rontgenfoto laten maken, als we dat wilden..............